Dit ben ik
Een leven dat zich de voorbije jaren kenmerkte door veel moois. Ik had mijn levenspartner gevonden en we vormden een gelukkig samengesteld gezin. Kan niet meer stuk dacht ik. En de rest komt vanzelf. Dat deed het niet.
Peggy Mareen
Eerste signalen
Voorbije jaren kreeg ik te maken met burn-outs, of periodes van overspannenheid. Soms brachten rust en zelfreflectie herstel, andere keren kwam er een opname en medicatie aan te pas.
Elk van deze moeilijke periodes leverden mij nieuwe inzichten op. Instinctief was er het gevoel dat er iets te leren viel. Dat geloof werd mijn houvast in momenten die anders moeilijk te dragen waren.
Wat ik begon te zien
Kenmerkend voor een burn-out is dat je je grenzen plots heel duidelijk voelt. Dat was nieuw voor mij. Omdat ik snel moe en overprikkeld raakte, kon ik niet anders dan hiernaar te handelen. Hierdoor leerde ik dat mama zijn niet gelijkstond aan jezelf wegcijferen voor je kinderen, dat stilte kon zorgen voor inzichten, dat meditatie me terugbracht in mijn lichaam, en dat voeding en levensstijl meer invloed hadden op mijn balans dan ik dacht.
Ik droeg het motto “With pain comes strength” als een herinnering aan mezelf dat moeilijke periodes niet alleen zwaar zijn, maar ook iets kunnen openen. Alleen bleek dit proces nog maar net begonnen.
Aanpassen aan de buitenkant
Een psychiater noemde het ooit “surmenage”, wat zoveel betekent als overbevraagd zijn. Dus zorgde ik ervoor dat ik minder bevraagd werd: ik schakelde meer me-time en rustmomenten in, leerde mijn grenzen aangeven, en koos een job die mentaal gezien minder van me vroeg.
Allemaal doeltreffende stappen, die één voor één bijdroegen tot mijn groeiproces. Toch stelde ik me de vraag of ik voor de rest van mijn leven mijn yogamatje ging uitrollen of op m'n eentje de natuur in moest telkens ik overweldigd was.
Alsof ik aan de buitenkant schoof, terwijl er binnenin iets anders vroeg om gezien te worden.
Het woord eigenwaarde, een vaag en vaak uitgehold begrip dook steeds vaker op. Ik voelde dat ik hier nog werk voor de boeg had, maar wist niet hoe. Ik zei mezelf dat ik evenveel waard was als iedereen, maar mijn gevoel volgde niet.
Patronen worden zichtbaar
De waarheid was dat me 'minder waardig' voelen mijn 2e natuur was. Het zat zo diep verstopt, dat ik niet zag dat veel van mijn gevoelens, gedachten en handelen daaruit ontsprongen. Perfectionisme en pleasing waren lang en onbewust mijn metgezellen om met onzekerheid om te gaan. Ikzelf was niet genoeg, dus moesten mijn werkprestaties voor zich spreken. Afwijzing trachtte ik voor te zijn door het iedereen naar hun zin te maken.
Ik begon te zien hoe ik mezelf structureel onder druk zette. Ik kwam erachter dat IK degene was die mezelf overbevraagde.
Ik ontwikkelde gaandeweg een nieuwe controle-strategie: het overdenken. Net zoals 'alles goed willen doen' en 'rekening houden met anderen', zag ik ook 'analyseren' aanvankelijk als een sterkte. Onze mentale capaciteiten worden in onze westerse maatschappij zowieso overschat, maar ik schoot daar in door. Ik had geleerd voor mezelf op te komen, en daar dit lang niet altijd het gewenste resultaat opleverde, ging ik heel hard twijfelen aan mezelf. Elke interactie werd eindeloos opnieuw afgespeeld in mijn hoofd tot er alleen een kluwen van gedachten overbleef. Deze diende te worden ontrafeld door nog meer na te denken. Ik kwam geen millimeter verder en putte mezelf volledig uit. Zelfs thuis, tussen mijn naasten voelde ik me onveilig. Een blik, een stilzwijgen, een onschuldige opmerking...alles werd onder een vergrootglas gelegd. Wat overbleef was angst.
Wat ik meeneem
Wat duidelijk is voor mij, is dat er niet één gebeurtenis aan de grond ligt van mijn patronen. Een samenspel van miljoenen momenten in mijn leven bepalen hoe ik mezelf zie. Er bestaat niet zoiets als een 'ideale opvoeding'. Geen enkel parcours, niet het onze, niet dat van onze ouders of voorouders, verloopt feilloos.
Ik besloot mijn energie niet te steken in het uitzoeken waarom, maar te begrijpen wat er bij mezelf gebeurde telkens ik onrust en frustratie ervaarde. Waar liep ik zo op vast, en wat riep dat stemmetje in mijn hoofd. En diende ik dat hoofd van mij wel zo au serieux te nemen?
Mijn achtergrond
Ik behaalde een diploma Bachelor in Individueel Sociaal Werk en volgde een basisopleiding Bemiddeling aan het Mediv Instituut.
Daarnaast was ik enkele jaren werkzaam in de sociale sector. Hoewel ik het contact met mensen als waardevol ervaarde, merkte ik dat het werken binnen vaste kaders en beperkte tijd niet aansloot bij hoe ik er voor iemand wil zijn.
Wat ik vandaag doe, is dan ook niet zozeer ontstaan vanuit opleidingen, maar vanuit mijn eigen zoektocht en ervaringen. Mijn interesse in thema’s zoals angst, onrust en (on)veiligheid groeide vanuit wat ik zelf heb doorleefd en gaandeweg ben gaan begrijpen.
